Life as

123

2008-03-11T23:02:00.008+01:00

Ο Στήγκλιτζ, που μπορεί να θεωρηθεί ο σκαπανέας της φωτογραφίας, έθεσε το εξής ερώτημα: δεν μπορεί άραγε το ανθρώπινο χέρι και μάτι, χρησιμοποιώντας φωτογραφικές πλάκες και φωτογραφικό χαρτί, να πετύχει αποτελέσματα εξίσου ευαίσθητα και εφραστικά με εκείνα που πετυχαίνει το ίδιο χέρι και το ίδιο μάτι με το χρώμα και τον μουσαμά? Η φωτογραφία μπορεί και πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να αναπαράγει τον κόσμο της πραγματικότητας - μπορεί και θα έπρεπε να συμβάλλει στην δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου. *

Παιχνιδάκι είναι το παραπάνω, ιδού οι κανόνες (τους οποίους καταπάτησα λιγάκι :))

Οδηγίες παιχνιδιού :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Eδώ το τι και πως. Αν και κατεξοχήν και κατοίκον anti-social anti-productive κλπ blogger, θα καλέσω τις abttha, desprh, discolata k mondo. enjoy!

*Χανς Ρίχτερ, ΝΤΑΝΤΑ, Εκδόσεις Υποδομή, Αθήνα 1983

Blog action day, λέει

2007-10-16T01:56:00.002+02:00

Ο όψιμος 'ακτιβιστής' Al Gore παίρνει το Νόμπελ Ειρήνης, ή πώς κανείς πλέον δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος αν μας δουλεύουν:

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_21_12/10/2007_207674

Η ΒΡ αναμορφώνεται, ή πως μια από τις εταιρείες που ληστεύουν το μέλλον μας γίνεται πολιτική είδηση:

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_14_13/10/2007_207830

Τελικά, όμως, όλα πάνε καλά στην:

http://www.blogactionday.com

Οπότε, ας αγοράσουμε άφοβα:

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_20_12/10/2007_207681

Επί πολιτικού

2007-09-07T02:21:00.000+02:00

Νομίζω πως είναι τίμιο να πω κάτι από την αρχή. δεν πιστευω στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, πιστευω πως ειναι απαρχαιωμένη και οι συνθήκες –τεχνολογικά, τουλάχιστον- υπαρχουν για να κινηθουμε προς μια ολο και περισσοτερο συμμετοχικη δημοκρατια.

Γι'αυτό και με έκανε να απορώ και να λυπάμαι, το ότι δεν είχα δει (εκτός από εδώ, δες αλήθεια και αυτό, αυτό και αυτό, εξαιρετικά κείμενα) σε όσες συζητήσεις/προτάσεις έχω δει είτε στον ‘κανονικό τύπο’ είτε σε blog, κάτι που να μην θεωρεί την επιλογη του μη χειρον βελτιστον δεδομενη. αυτο που την κανει 'δεδομενη', πέρα από το κοινωνικό-οικονομικό-κλπ πλαίσιο, είναι σε πρώτη φάση κάτι πολύ απτό: ο εκλογικος νομος.

Πιστεύω πως αυτό που δεν μπορούμε σαν κοινωνία να καταλάβουμε είναι πως τα πράγματα δεν μπορεί να συμβούν από την μια μέρα στην άλλη, οπουδήποτε και αν στοχεύουμε (πολύ περισσότερο που εν προκειμένω, οι περισσότεροι ούτε αυτό ξέρουμε). Χρειάζεται αφ ενός συνεχής προσπάθεια και εφ ετέρου να βάζεις κάθε φορά από έναν εφικτό στόχο. Και μετά να προσπαθείς να πηγαίνεις και πιο πάνω.

Αν λοιπόν λέμε ότι θα θέλαμε να κάνουμε κάτι, το να συγκεντρωνόμαστε φορώντας μαύρα και το να υπογράφουμε ηλεκτρονικές αιτήσεις μπορει να είναι μια αρχή και να μας κάνει να αισθανόμαστε πως κάναμε κάτι, αλλά στην πραγματικότητα δεν αλλάζει πολλά. Αν υποθέσουμε πως συμφωνούμε πως σε μεγάλο βαθμό ο δικομματισμός και οι κυβερνήσεις αυτοδυναμίας είναι που έχουν φέρει τα πράγματα εδώ, όπου οι επιλογές μας είναι ανάμεσα σε ανικανους Α και ανικανους Β, ας ξεκινήσουμε από εκεί.

Η ασυδοσία, η διαφθορά και η έλλειψη πολιτισμού συνεργασίας και διαλόγου που τρέφει αυτό το αρρωστημένο σύστημα μας φέρανε εκεί που είμαστε σήμερα – στον πάτο. Ακόμα και με όρους αστικής ‘δημοκρατίας’, είμαστε στον πάτο.

Το παιχνίδι λοιπόν αυτό είναι σικε – απλή θεωρια παιγνίων: αυτοι οι 2 με την ανοχή-συνενοχή των υπηκόων, εχουν συμφωνησει τους κανονες. η μονη ελπιδα για να αλλαξει ο,τιδηποτε λοιπον ειναι να αλλαξει ο εκλογικος νομος, για αρχη.

Αυτο θα δωσει την ευκαιρια αφ ενος στα μικροτερα κομματα να συμμετεχουν σε πιθανες κυβερνησεις, πραγμα που θα μειωσει την ασυδοσια. αφ ετερου – διάβολε- θα μπορούσε ίσως να κάνει όλους τους υπηκόους να γίνουν ίσως, λίγο λίγο, λίγο περισσότερο πολίτες? Λίγο να μας κάνει τουλάχιστον αν δεν αλλάξουμε τα πάντα, όπως θα έπρεπε ή θα θέλαμε, να αλλάξουμε τα απλά και τα ελάχιστα? Wishful thinking? Ας είναι..

Πιστευω λοιπόν πως ένα κίνημα που θα έκανε σημαία του την αλλαγή του εκλογικού νόμου σε απλή αναλογική είναι κάτι που είναι εφικτό. Από εκεί και μετά, για τα ερωτήματα του τύπου ‘ποιος το οργάνωσε αυτό’ και ‘πως θα πάμε παρακάτω’ ή ‘ποιός είναι ο εκπρόσωπός μας’, οι απαντήσεις είναι άλλο θέμα..ας ξεκινήσουμε από το απλό, το ελάχιστο.

Επί προσωπικού

2007-09-07T01:59:00.000+02:00

Δεν είχα λόγια όλες αυτές τις μέρες. Είναι ειρωνικό πως ακό εκεί που γυρνώντας από το ‘κλειστόν’ και έχοντας απολαύσει όλη την ομορφιά και την ζεστασιά της πατρίδας, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό –ανθρώπους, φύση, ουρανό, γέλια, πότα..ξυπνάω εκείνο το Σαββάτο, διαβάζω ειδήσεις και παγώνω.

Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό το πράγμα. Δεν το χωράει το μυαλό μου. Η ειρωνία? Αυτό, είναι πέρσι από τον Καϊάφα, όπως κάθε χρόνο σχεδόν, χρόνια τώρα! Ένιωσα να δακρύζω..Και η θλίψη σε οργή, σε απελπισία..και σε δύναμη. Να κάνω κάτι. Να κάνουμε κάτι. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Μα αυτή την ώρα νιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι, να κάνουμε κάτι, που να αφορά όλους, άμεσο. Γιατί απλά δεν μας παίρνει άλλο. Έχουμε πιάσει πάτο, πραγματικά. Και όσο και αν το όνειρο δεν κάνει σκόντο, το όνειρο αργεί κιόλας. Πρέπει να κάνουμε κάτι, τώρα.

Κλειστόν λόγω διακοπών (Σχεδόν)

2007-08-05T13:27:00.000+02:00

Πίσω λοιπόν. Αυτήν την φορά η Αθήνα μου φέρεται καλά. Δεν κρατάμε κακία ο ένας στον άλλο, σαν μια παλιά γκόμενα που την βλέπεις καιρό μετά τυχαία, δεν έχεις τίποτα να χωρίσεις πια, είστε καλά και οι δυο και ο χρόνος έχει αμβλύνει τις διαφορές, έχει μείνει μόνο μια απροσδιόριστη γλύκα. Live and let live.

Σκόρπιοι φίλοι και σκόρπιες κουβέντες, σε γενέθλια, γιορτές, ποτά και μπάνια, σε Μπαχρέιν, Κροατία, Ναύπλιο, Δονούσα και Εύβοια. Όχι πολύ παραδόξως, με τους καινούριους περισσότερο. Όχι πολύ παραδόξως, οι παλιοί σχεδόν απροσπέλαστοι. Πως είσαι? Ευτυχισμένος! Σχεδόν..

Σαν τουρίστας σε μια τροπική και παράξενη χώρα, ένας τουρίστας insider, μιλάω την γλώσσα και ξέρω τα κατατόπια, έχω κομμάτια από εδώ και από εκεί, μα όλα αυτά είναι τόσο μακρινά και με αγγίζουν όπως το αλάτι που το χαίρεσαι όσο και το ντους που προσμένεις..Η μάνα με απειλεί - πρόσεξε μην μου έρθεις και λες τι γλώσσα μιλάτε εσείς εδώ..κρύβε λόγια.

Πως είναι δυνατόν να πάρεις ο,τιδήποτε σοβαρά κάτω από αυτόν τον ήλιο? Sea, sex, sun, τίποτα άλλο. No more drama. Και τεκίλες. Σε κλειστά μπαρ ξημερώματα μέχρι τελικής πτώσεως, και εμείς οι 7 καθισμένοι σε ισόπλευρο τρίγωνο. Τυχαία ζευγάρια αλλάζουν τηλέφωνα και χάνονται οπουδήποτε. Beach bars, beaches, bitches.

Στην παραλία κάτω απ'το σπίτι μου. Στην ταβέρνα της γειτονιάς. Σε χρόνο dt. Είναι ωραία εδώ, τελικά? Έχει και χειμώνα όμως. Μα όχι ακόμα. Φτιάχνω σακίδιο για νησί, συνειδητοποιώ πως έχω χρόνια να το κάνω έτσι ακριβώς. Όλα στην πλάτη και μόνο μια αόριστη προσμονή..

Σχεδόν

midnight summer dream

2007-06-22T01:09:00.001+02:00

θέλω να σου πω για τον ουρανο του αμστερνταμ
ποτε δεν καταλαβα ποσο πολυ αγαπω τον ουρανο
οσο εδω

ισως γιατι δεν χαριζεται απλα
ίσως γιατί απλά είναι τόσο όμορφος
χωρίς να μπαίνει τίποτα ανάμεσα σε αυτόν και το βλέμμα σου

σε αυτήν την επίπεδη γη με το απαλό γαλάζιο μέσα στο γκρι μέσα στο χρυσό πορτοκαλί
που αλλάζει διαθέσεις σαν γυναίκα που αγαπας
η ωχρα στα μαγουλα
ένα ξαφνικο βλέμμα
ήλιος σου κλείνει το ματι
γλυκιά δύση
με τα βλέφαρα μισόκλειστα

να ταξιδεύεις στον ουρανό που σε σκεπαζει αληθεια
με το παραθυρο ανοιχτο δεν εχει απανω αλλο τιποτα
παρα ουρανο
τώρα είναι σαν να σε σκεπάζει πάντα
παντού
μια μέρα που δεν τελειώνει ποτέ

η magere brug, παντα
και ο ποταμος να κυλα ηρεμος
κατω απ'το βλεμμα σου
η μπλε νυχτα να πεφτει
τα φωτα της πολης
πανω της

μονος
ή με φίλους
κορίτσια

ή μια κυριακή ακόμα πιό πίσω
πίσω σου να γελά
να σε κρατάει απ'το χερι
σε μια νυχτα που έπεσε
μα όλα εδώ, τώρα

ik hou van je, amsterdam

nightswimming, deserves a quiet night

2007-06-17T23:17:00.001+02:00

(on being eloquent..which is less than i have been lately, it would seem)

The photograph on the dashboard, taken years ago,
Turned around backwards so the windshield shows
Every streetlight reveals the picture in reverse
Still, it's so much clearer
I forgot my shirt at the water's edge
The moon is low tonight

Nightswimming deserves a quiet night
I'm not sure all these people understand
It's not like years ago,
The fear of getting caught,
Of recklessness and water
They cannot see me naked
These things, they go away,
Replaced by everyday

Nightswimming, remembering that night
September's coming soon
I'm pining for the moon
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming

You, I thought I knew you
You, I cannot judge
You, I thought you knew me,
This one laughing quietly underneath my breath
Nightswimming

The photograph reflects,
Every streetlight a reminder
Nightswimming deserves a quiet night, deserves a quiet night

not been in dreamy state all that much lately. too busy, living i guess..overachieving.yet these moments will come..

33

2007-05-10T01:27:00.000+02:00

..now, all you need is..
strength, to change the things you have to change
endurance, to bear with the things you cannot change
wisdom, to know the difference
love and forgiveness, for when you fail..

..because, you will fail:
you're only human, after all - that is the best you can do, so at least try to be good at it..

pressure of speech

2007-04-27T01:43:00.000+02:00

-what do you mean, sometimes it's annoying?

-i mean, why can't i just do things like ordinary people do? suppose i have to pack my things. what do i do? i never remember where or maybe when my things are. instead, i see them all lying in perfect chaos on the bed, it's like sometimes when you want to ffwd some parts of your life, certain moments in time that are simply procedural, time-filling, so that you get to the interesting part, the really challenging and enjoyable one..and so so i think:

i have to first reach for the cigarettes, put them in the big pocket, then get the mobile, check the time while slipping it into the mobile pocket, then throw in my wallet, close the bag and i'm good

and so it is done

but then, i do not know if i thought of all that within a split second, if it took me some seconds or a minute, or i just did it and then found out why and how..
-so how does it feel, to treat this like you do? time merging? or moving back and forth? or standing still?

-i don't know, it's like suddenly you can feel your brain

-so then, you are..like one with everything?

-no, it's exactly then, when it feels like there is absolutely nothing, and no one. not even you.

-what is this stuff anyway?

Το ελάχιστο..

2007-03-18T10:48:00.000+01:00

..που μπορώ να κάνω, εγώ και όποιος άλλος νιώθει σαν εμένα, είναι να 'αναδημοσιεύσω' αυτό το κείμενο. Και αν τα ξέρω, και αν τα έζησα και τα ζω και τα περιμένω, είναι στιγμές που η οργή ξεχειλίζει απέναντι σε όλους όσους έχουν βολευτεί στα πόστα της 'δημοκρατίας' και την υπηρετούν, ο καθένας με τον τρόπο του:

μπάτσους, δικαστές, πολύδωρες, αλήτες-ρουφιάνους-δημοσιογράφους, μα πιο πολύ, ναι, απ'όλους πιο πολύ, όλους όσους βλέπουν και δεν μιλάνε, όλους τους φιλήσυχους πολίτες που ο ορίζοντάς τους φτάνει μέχρι το δελτίο των 8, το στεγαστικό με κυμαινόμενο, το the mall και τον Σαρμπελ.

Έλεος, ήμαρτον! Πως το έλεγε κάποιος κάποτε να δεις..α ναι, πρώτα ήρθαν για τους Εβραίους, αλλά δεν είπα τίποτα, γιατί εγώ δεν ήμουν Εβραίος και δεν ήθελα να μπλέξω. Μετά ήρθαν για τους κομμουνιστές, αλλά δεν είπα τίποτα, γιατί εγώ δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν ήθελα να μπλέξω. Στο τέλος ήρθαν και για μένα, αλλά κανείς δεν μίλησε..

Ας ακουστεί κλισέ και παρωχημένο και κολλημένο και ο,τιδήποτε, δεν ενδιαφέρει αυτήν την στιγμή: η αλληλεγγύη και η συνείδηση είναι τα μόνα πραγματικά όπλο μιας κοινωνίας. Δεν μπορώ, δεν θέλω να πω πως χάνονται, αλλά διάβολε, φαίνεται να αφορούν πια τόσο λίγους..

Τρόμος, για την απουσία οργής.

Alice on a leash Vs. The brave new world

2007-01-28T12:43:00.001+01:00

Αληθινό

2007-01-28T12:28:00.001+01:00

Το χειρότερο,

δεν είναι τα σαββατόβραδα, είναι η κυριακή πρωί. Όταν σταματάς για λίγο να τρέχεις, και αναρωτιέσαι προς τα που, και γιατί. Ποτά, τσιγάρα, φίλοι, εφημερίδες, βιβλία, μουσικές. Ταινίες, club, dinner parties. Hip, cool, (artificially) intelligent.

Is that all there is to it? Is that all? Είναι τρομακτικό να μην μπορεί ένα αληθινό δάκρυ να κυλήσει, ένα αληθινό χάδι να σε αγγίξει, μια αληθινή επιθυμία να σε πυρπολήσει..

Off to Amstelveen

Open up (would-be-Belly-wannabe-was)

2007-01-26T01:55:00.000+01:00

Wow. Ακούω Belly, long live BT! You know the shape my breath will take before i let it out, stand like you did when i was beauty marked in your eyes.. Αυτή η κασέτα είχε λιώσει, φέρνει πίσω πρόσωπα και καταστάσεις που χαίρεσαι που τελείωσαν - αλλά αυτό δεν στερεί τίποτα από την χαρά για αυτό το κρυφό διαμάντι που έμεινε - i'm drunk and the world is wild - μόνο την δυναμώνει κάνοντάς την να υψώνεται..

You show up in time for a bad time..

(Go on, download, i'll be seeding ;-))

(Ένα μεγάλο συγγνώμη σε όλους όσους άφησαν σχόλια που δεν είδαν ποτέ μέχρι τώρα - το γιατί εδώ :~/)

DM for life

2006-11-03T21:16:00.000+01:00

Αν θέλει κανείς να συνοψίσει την διαφορά μεταξύ παρατεταμένης εφηβείας και αναγκαστικής ενηλικίωσης, ρομαντισμού και πραγματικότητας, είναι ακριβώς η διαφορά ανάμεσα στο Somebody και το Freelove: 17 ημερολογιακά χρόνια, έτη φωτός (και σκότους) απόσταση..Και το καθένα έχει την θέση του, αρκεί να ξέρεις να το αγαπάς όπως του πρέπει..

You're lost, little girl

2006-10-14T17:07:00.000+02:00

Χάθηκα πάλι.

Διαβάζοντας, δεξιά αριστερά, γνωστούς και μη, παλιούς και καινούριους, διάθεση στοργική και ανάκατη αν και τέλος, πάλι μονάχη. Ούτε κουβέντα να δω φως πριν αρχίσει να σβήνει.

Τι επωάζεται πάλι, ποιός ξέρει, όχι εγώ πάντως. Άστα όλα σήμερα, τι νόημα έχει, το σήμερα και το αύριο μετά απ'το χθες.

Ποιός ήξερε πάλι που θα έβγαζε η προηγούμενη νύχτα όταν ξεκίναγε, όχι εγώ πάντως. Ένα ποτό, ένα γειά, Rachel, πρώτο φιλί, τελευταίο, είπαμε όχι αλλά έτσι θα γίνει. Αλλά πάλι, ποιός ξέρει, όχι εγώ πάντως.

Αρκεί που μάθαμε μαζί ότι fuck, yeah, you can actually dance to Johnny Cash. Παλιότερα, νομίζω, θα σε είχα ερωτευτεί και θα έλιωνα - τώρα πάλι, όχι, και είναι καλύτερα έτσι. Αρκεί. Θα σε ξαναβλέπω στην Σαντορίνη, στην Ατλάντα, στο Korsakoff να γελάς..

- if you can dance, just dance, you'll have this whole town on your fingertips, and yeah, you can dance!..

..yeah, well, i want to believe that so bad, but that remains to be seen..
Take care, little lost girl.

(και εσύ, απ'την άλλη, δεν λες, δεν μπορείς, δεν θες τώρα ν'ακούσεις, δεν πειράζει - όχι, πειράζει. Μα ας είναι, την αδυναμία φιλοτιμία..)

Ruskin/Ho (Dusk to dawn)

2006-09-17T18:41:00.000+02:00

Κάτι που καίει τον ουρανίσκο.

The scorched sky above you,
sheltering noone.
Nothing at all.
But purple dusk.

Και ο ρυθμός σε τρυπάει,
η μουσική που ξεχύνεται,
και εσύ χορεύεις
με τα χέρια απλωμένα
στον ουρανό.

Κάτι καίει..

ΙΙ

Ο ήχος
από τις φλέβες σου
κόκκινος
πετάει
πάνω από
τον καπνό
και τα φώτα
και ανοίγει
της νύχτας
τον ουρανό
στα δυο.

Άξαφνο πάθος...

ΙΙI

"Περπατούσε χαμένη στο πουθενά,
της μίλησα μα δεν με γνώρισε.
Πως να με γνωρίσει,
αυτή δεν θυμάται το όνομά της...

Τελικά, αυτή η Αγάπη είναι πολύ τελειωμένη."

ΙV

The night is fading and so is the magic.
Or is it the other way round?
Is it important?
Is fading more important than the day?...

V

Λίγα τα λόγια πάντα
και ο χρόνος ανώφελος,
όπως στεγνώνουν
στο φως μιας νέας μέρας.

Ως την άλλη φορά.
Till dawn do us apart.

Λαυριο 2004 - NDSM Werf 2006 - to be continued out there..

dozing

2006-09-15T19:49:00.000+02:00

δεν είναι ανάγκη να είμαι πιωμένος, αν και θα μπορούσε να ήταν καλή δικαιολογία. δεν με νοιάζει, δεν την θέλω, δεν έχει σημασία. απλώς τώρα θα ήθελα τόσο να σε πάρω από εκεί και να γυρνάμε στους δρόμους, να αράξουμε να πίνουμε μπύρες κ να βλέπουμε τον ήλιο να πέφτει και, ναι, να σε φιλήσω, να, να, να..

θα μπορούσα, επίσης, να μην το πω. δεν με νοιάζει. έχει κύμα, απόψε.

εντάξει, δεν είναι τίποτα, η νύχτα πέφτει έτσι κ αλλιώς, θα βάλω την έξω φάτσα, την έξω διάθεση, θα πάρω τηλέφωνα, θα βγω. θα βάλεις το γέλιο σου κ θα αστράφτεις, θα πάρεις τηλέφωνα, θα βγεις.

μα, τι νόμιζες - που έχεις το μυαλό σου? where did that come from?..

the innocense of sleep

2006-09-08T17:52:00.000+02:00

- when me and Pam were first in love, we hated to be apart, even for an hour.
- oh yeah, i had something like that once..real fuckathon.
- we just slept. we loved to sleep when it was time to sleep..not sex - i mean, we had sex, but..what we really loved was to sleep like babies, all day long.
- this sounds perfect.
- i don't want to have to do this..this living. i just walk around. i just want to be swept off my feet, you know? i want my children to have magical powers, i'm prepared for amazing things to happen, i can handle it!

(excerpt taken from Me and you and everyone we know)

Wish you were /hear

2006-09-04T01:06:00.000+02:00

Γαλαζιο νεο υδαρες μετακυλιει τις σφαιρες του ονειρου σου μικρους κοκκους αμμου ξανθιας στο μαυρο τ'ουρανου

A la sol el primero,light carressing your very soul

2006-09-04T00:34:00.000+02:00

Spirit fingers

2006-05-15T22:42:00.000+02:00

Well, i'm around. Been lost listening to this...

one of many ways to have fun in amsterdam at 2.30 a.m. some random night, thanks to mr. fibbonacci

2006-04-22T02:48:00.000+02:00

fibbonacci
is
fun, raggazzi :)

αγέρας

2006-04-18T23:59:00.000+02:00

γύρισα κοίταξα
πάλι μπροστά
ήταν τότε πάλι
που ζήτησα ν'αγγίξω τον ουρανό
βέλος ευθύβολο
που βρήκε στόχο

παραδόθηκα
ηθελημένα
σε λέξεις ανοίκειες
εικόνες ξένες
οικειοποιήθηκα

και ήταν τότε πάλι
που ζήτησα-δυο λέξεις μόνο
λέξεις φίλες να με αγγίξουν
λέξεις φιλιά να μου χαρίσουν
λέξεις αγκαλιά

πέρα απ'τους τοίχους
που σου μιλούν
για τον αγέρα

Lettre de Paradiso

2006-03-31T20:00:00.000+02:00

Sometimes, words will simply not do. You can try as you will, and there are times when you can even get a glimpse of shared context, but sometimes you cannot actually share what is not shared.

There is no way to talk about trancendense experiences - you can show them, at best, but still it's not enough to describe what this was like..

I would call it a Βuddhist electro-tech-house-rock thing, but it was more. It sounded like time can make music wiser,if you use it wisely. I have been to many events,and hopefully i will go to many more.

This one was special.
This man is a genius.

It was transcendence,music to meditate and dance to, unity.

Respect @ Monsier L.G. - thanks for giving everyone 6 hours of happiness, sweat and feeling.

Βήματα, πάλι

2006-03-25T00:33:00.000+01:00

..πέφτει βροχή ξανά, αυτές είναι οι δυνατές κάθετες χοντρές στάλες, αυτές που τις νιώθεις να χτυπάνε στο κεφάλι.
μυρίζει αλλιώς αυτή η βροχή, ίσως είναι ο τρόπος που πέφτει..ναι, είναι αλλιώς; αλλιώς ωραία. 1003 απάτητα μονοπάτια να διαβείς, κάποια δεν θα ξαναπατήσεις, σε άλλα θα επιστρέφεις, λίγο ή πολύ..και είναι έτσι, φορές που λες

ίσως φτάνει μόνο αυτό,
μια τελευταία ευχή,
μια ακόμα προσευχή
σταγόνες βροχή
σταγόνες βροχή

Salvia Mea

2006-03-14T23:44:00.000+01:00

Μικρές σιωπές υποθάλπουν αδιόρατη θλίψη
Σαν να χάνεις τους αρχικούς φθόγγους,
αλλάζοντάς τους σε κάτι επόμενο.

Εξέλιξη?

Τροχός γυρνά αυτοκαταλυόμενος.

από μνήμης

2006-01-28T12:38:00.000+01:00

φυσάει, σε λίγες ώρες, ξημερώνει, κάποιος απόψε εγκαταλείπει αυτήν την χώρα, κατά βάθος λυπάται, μα δεν βλέπει και την ώρα, συννεφιασμένη κυριακή, η πρώτη μέρα του χειμώνα, σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους, αυτού του αιώνα, απ'το δεξί καθρεφτάκι βλέπω να μένεις πίσω, ποτέ δεν είχα τίποτα και ώρα θέλω να σε φιλήσω, τυλιγμένοι κ οι δυο στο δικό μου παλτό, και μετά, σε ένα στρώμα μονό, να βλέπω στα μάτια σου ένα τοπίο άβατο, να αναρωτιέμαι, αν μια μια αγάπη είναι πιο κρύα απ'τον θάνατο, και τι έχει πιο μεγάλη σημασία, η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία, ένας μεγάλος έρωτας, ή μια απλή συνουσία..

τίποτα

(σκόρπια μισόλογα και παραφράσεις, στέρεο νόβα που παίρνει ο αέρας)

οι φίλοι

2006-01-28T12:23:00.000+01:00

Τυχαίνει, πιο παράδοξα σε στιγμές που ο χώρος είναι γεμάτος με κόσμο, το ταβάνι με καπνό, το μυαλό με αλκόολ, να έχεις ένα moment of clarity, από αυτά που βγαίνεις και βλέπεις τα πάντα απ'έξω. Και βλέπεις εσένα ανάμεσα σε όλο αυτόν τον κόσμο, βλέπεις τι σε δένει με αυτούς, όλη την πορεία που σας έφερε εδώ που τώρα είστε μαζί. Και μετράς ασυναίσθητα, πόσοι, ποιοί, πόσο, θα μείνουν?

Έχεις σκεφθεί ποτέ, οι φίλοι σου θα ήθελες ή θα μπορούσες να είναι φίλοι σου αν τους γνώριζες τώρα για πρώτη φορά? Τι λέει αυτό, τι είναι αυτό που μας ενώνει με τους ανθρώπους γύρω μας? Ποιοί είναι οι φίλοι σου? Είναι αυτοί που είναι δίπλα σου, ή αυτοί που είναι κοντά σου? Είναι αυτοί που οι συνθήκες σας έφεραν κοντά, ή αυτοί που διάλεξες? Είναι αυτοί που θα συναναστραφείς, που θα κάνεις παρέα, ή αυτοί που θα μιλήσεις? Είναι αυτοί που θυμάσαι ή αυτοί που είναι? Ναι, μπορεί να είναι όλα αυτά..αλλά σπάνια, σπάνια οι ίδιοι. Τότε το λες ευλογία,απλώς.

Ή,μετράς τα κομμάτια σου, δεξιά αριστερά, εμπρός και πίσω. Μην τα σκορπάς αλόγιστα όμως, ή τουλάχιστον,χωρίς να ξέρεις τι κάνεις. Οι άνθρωποι που είναι γύρω μας μας ορίζουν, φτιάχνουν το μικροκλίμα που αναπνέουμε, όπως εξίσου κ εμείς το δικό τους.

Και χίλιες φορές καλύτερη η μοναξιά, από την ανάγκη. Μπορεί καιρό να αναπνέεις δηλητήριο, κ να μην το καταλαβαίνεις, ή να το ανέχεσαι, ή να το θεωρείς φυσικό.Δεν είναι. Δεν είναι. Μην φοβηθείς να σπάσεις ό,τι πρέπει να σπάσει. Θα είναι δύσκολο..μα τέλος, η αλήθεια κ το ψέμα σου θα φανούν.

Αρκεί κάποιες φορές ένα 'κλικ',και το διάφραγμα της αντίληψης ανοίγει, και λες, this is not my beautiful house, this is not my beautiful wife, τι δουλειά έχω εγώ εδώ?
Βγες έξω, φύγε από ό,τι σε πνίγει, βρες δικό σου δρόμο και πάρτον. Ο χρόνος θα σου δείξει.

Αλλάζουμε, κάθε στιγμή είναι ένα βήμα σε ένα μονοπάτι που βαδίζει ο καθένας μας, ένα βήμα πιο πέρα. Τα βήματά μας διασταυρώνονται, τα βήματά μας χάνονται στα βήματα των άλλων. Κάποιες φορές θα βαδίσεις μαζί για λίγο, κάποια βήματα αν είσαι τυχερός θα έχουν τέμπο που ταιριάζει στο δικό σου, κάποιες πορείες θα είναι κοινές, σε κάποια σταυροδρόμια θα πεις γειά, ή αντίο...και μπορεί να μην το καταλάβεις καν.

Να είσαι ευγνώμων για τις στιγμές.

απ'λα βηματα

2006-01-18T23:43:00.000+01:00

Mind games

2006-01-17T01:05:00.000+01:00

Take the first thing that runs through your mind

Look it up

See where that will take you.

then do it again .

See maybe what others think too.

Then go

Entropy á Metro

2006-01-14T02:04:00.000+01:00

Ο πολιτισμός είναι, εκτός από αγώνας της μνήμης ενάντια στην λήθη, μια άνιση μάχη κόντρα στην εντροπία. Είναι λίγο σαν τον αθλητή του επί κοντώ: είναι καταδικασμένος να αποτύχει, αλλά ωστόσο αγωνίζεται. Υποθέτω πως πολλοί ακοντιστές βέβαια δεν το βλέπουν έτσι..και ίσως να έχουν και δίκιο. Χαμένος αγώνας είναι σίγουρα μόνο εκείνος που δεν δίνεται. Τι στην ευχή, ακόμα κ αν χάσεις στο τέλος, οφείλεις τουλάχιστον να το παλέψεις..και μπορείς κ να το απολαύσεις, σίγουρα.

Από αυτήν την άποψη, νομίζω ότι δεν βρίσκω μια πιο εύγλωττη μεταφορά για τον 'ελληνικό πολιτισμό' (ή ας πούμε καλύτερα 'Αθηναϊκό', για να είμαστε ακριβοδίκαιοι) από το μετρό.
Σαν δείγμα, ίσως και να είναι ό,τι κοντινότερο σε αντιπροσωπευτικό μπορεί να βρει κανείς - αφού το χρησιμοποιεί πολύς και ετερόκλητος κόσμος.

Πρώτα από όλα, οι σκάλες: εκτός από την 'κοινωνικά υπεύθυνη' :-) ή μη συμπεριφορά των μετρομετακινούμενων συμπολιτών, είμαι ο μόνος στον οποίο κάνει εντύπωση το πόσο λίγοι είναι αυτοί που απλώς δεν χρησιμοποιούν ποτέ κάτι άλλο από τις κυλιόμενες? Είναι συνήθως μια καλή ένδειξη της ψυχολογίας μου αυτό: on a good day, αισθάνομαι ο Τσε του Αγίου Δημητρίου ανεβαίνοντας τις σκάλες - on a bad day, είμαι τελικά βέβαιος πως όλα είναι μια τεράστια συνομωσία εναντίον μου - των άσπρων ποντικιών, πιθανότατα.

Μπορώ να καταλάβω την βιασύνη, ειλικρινά μπορώ - πολλές φορές βιάζομαι. Αλλά, διάβολε, αν βιάζεσαι, τρέχεις, ή τουλάχιστον δεν χαζεύεις (αν μπορείς, that is). Αλλά απλώς να στέκεσαι εκεί, τι σημαίνει αυτό? Τι να 'γινε εκείνος ο άνθρωπος που έβλεπε, τις σκάλες να κυλούν?

(αντιστέκομαι στον πειρασμό - για τον 'μόνο για άτομα με αναπηρία ανελκυστήρα', τι μπορεί να πει κανένας?)

Έπειτα, η θέση του κόσμου στις αποβάθρες: 73,4% (απόλυτα ελεγμένο αυτό) στέκεται ακριβώς εκεί όπου τον αφήνει η (κυλιόμενη) σκάλα. Και αν για την σκάλα μπορώ να σκεφτώ λόγους/δικαιολογίες..γι' αυτό, όχι: οκνηρία.αδιαφορία.βλακεία.παθητικότητα.

(όταν λες το προφανές δεν είναι σνομπισμός, και αυτό απόλυτα ελεγμένο.Oταν είναι εντελώς προφανές βέβαια, εμπίπτει σε άλλη κατηγορία..αλλά άλλο αυτό!)

Και γιατί εντροπία? Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται (μόνο) με την Ακρόπολη, όπως θα μας βόλευε ίσως. Μετριέται πιο πολύ από την κάθε μέρα και την κάθε νύχτα. Έχω την εντύπωση ότι είμαστε σε φάση που η εντροπία αυξάνεται χαοτικά και η -με την κυβερνητική,για να εξηγούμαστε έννοια- τάξη και οργάνωση χαλαρώνουν.

Γρήγορα, εύκολα, πρόχειρα, αυθεντική απομίμηση, η επικάλυψη δεν είναι σοκολάτα, every man for himself.

Καταλαβαίνω ότι, εντροπιο-κεντρικά, είναι φυσικό να μην κάνεις βήμα.

Αλλά, με χαλάει ρε γαμώτο. Κουνήσου, κύριος. Άντε.

A posteriori, κάπως:
Ξαναδιαβάζοντας αυτό το κείμενο..λυπάμαι και χαίρομαι. Λυπάμαι γι'αυτό. Χαίρομαι που δεν είμαι εκεί. Τι ωραία, τι θα γινόμασταν άραγε χωρίς βαρβάρους?

Νεα ζωη 705

2005-12-23T00:08:00.000+01:00

ΠΙΣΩ

8(+2) Χ 5 Χ 48 Χ πλήξη Χ αδιαφορία
Οι γυάλινοι πύργοι του Βωβού
Η Κηφισίας
Η αίσθηση ότι μιλάς σε ανθρώπους που δεν θέλεις να ξέρεις, για πράγματα που δεν μπορούν να καταλάβουν και δεν ενδιαφέρουν,τελικά,κανέναν
Το αριστερό φανάρι της Ηλιουπόλεως στο ύψος της Δάφνης, αυτό με την λακκούβα,εκεί που κολλάει το 154 κ βρίζεις
120 στο πόδι,ήλιος στα χέρια,in the pines,ανάποδα
Αντίπαρος
Ο γύρος της Πελοππονήσου
Το leftMenu
Οι φίλοι που χάθηκαν
Οι φίλοι που μένουν
Οι μέτοχοι,οι συμμέτοχοι και οι αμέτοχοι
Η Κοσμοτε η ΤΙΜ και η Vodafone
Τα λεφτά
Η υπομονή
38 καμμένοι δίσκοι
3,5 χρόνια
96 tears
Σιωπή
534 σφηνάκια τεκίλα
79834789 καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα
Σάββατο βράδυ Κυριακή πρωί
Το σύνδρομο παράλογης αποτυχίας
Οργή και δύναμη
Ένας κόκκινος λεκές στην κολώνα του σαλονιού
Κέρκυρα
Ο Κωστάκης
Ο Γιωργάκης
OTE,ΔΕΗ,ΓΣΕΕ,ΚΚΕ,τομουνίτηςμάναςτους
Ντάκος,ρακί,βότσαλα,αφρός
Ιδρώτας
Η υπομονή
Η αδιαφορία
Η ασφυξία
Μια νεα αρχη ειναι μια καλη αρχη

ΜΠΡΟΣΤΑ

Ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου

Το φεγγάρι, ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΥΡΙ

2005-12-18T23:47:00.000+01:00

Ένα concept album. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος ποιο είναι το concept, αλλά αυτό ακριβώς είναι που με κάνει να το πιστεύω.

It's a sad and beautiful world

2005-12-18T14:26:00.000+01:00

Ο κόσμος είναι μαλάκας.
Ο κόσμος είναι ωραίος.

Ο κόσμος είναι παράξενος.

Ο κόσμος είναι μικρός.
Ο κόσμος είναι μεγαλός.

It's a sad and beautiful world.

Can we change the fuckin world 4 a change?

ελευθερία

2005-12-10T01:07:00.000+01:00

Some say people don't have freedom,or choices.The truth is,they have all the freedom and choices they can afford.

Life as

2005-12-06T01:09:00.000+01:00

Τωρα,
μεσα,
πανω απο τον ναο του τιποτα,
vοid,
emptyness,
ολοι στρεφονται εξω
κ εγω παλι μεσα,
πανω απο την ομορφια διχως αιμα,
πεταλα ρανιδες ατοφιες απο οραμα πρωτο.

Κ παλι,δεν ειμαι εγω.
Η εικονα,η εικονα η ιδια,
ο ηχος των λεξεων σχεδον χωρις χρωμα,
η μια χορευει στην αλλη,
μεσα.

αντι μανιφεστο

2005-12-06T01:06:00.000+01:00

Λεω:κι αυτο θα ρθει.
Και το αλλο θα περασει.
Πολυ δε θελει ο κοσμος.
Ενα κατι Ελαχιστο.
Σαν τη στραβοτιμονια πριν απο το δυστυχημα
Ομως
Ακριβως
Προς
Την αντιθετη κατευθυνση

Αρκετα λατρεψαμε τον κινδυνο κι ειναι καιρος να μας το ανταποδωσει.

Ονειρευομαι μιαν επανασταση απο το μερος του κακου και των πολεμων
σαν αυτη που εκανε απο το μερος του σκιοφωτος και των αποχρωσεων ο Μatisse.

(Oδυσσέας Ελύτης)